Θρησκευτική λατρεία

 

Η ευλάβεια των Ποντίων προς τα θεία, κληρονομιά από τη θρησκευτική παράδοση της βυζαντινής εποχής, καλλιεργημένη από την οικογένεια και γενικά την ανατροφή και την αγωγή, φανερωνόταν σε πλήθος ενέργειες και εκδηλώσεις τους.

Υψηλότατη θέση στη λατρεία τους κατείχε – και κατέχει – η Παναγία και ακολουθούσε ο Άγιος Γεώργιος και για τους θαλασσινούς ο Άγιος Νικόλαος. Το δημοφιλέστερο πανηγύρι στον Πόντο ήταν της Κοιμήσεως της Παναγίας (τ’ Αυγούστ’ τη Παναΐας).

Στα δύο μεγάλα μοναστήρια της Παναγίας, στον ανατολικό Πόντο, της Σουμελά και της Γουμερά, ο εορτασμός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είχε – και έχει – το νόημα όχι μόνο θρησκευτικής αλλά και κοινωνικής συγκέντρωσης. Αδελφωμένοι χριστιανοί και μουσουλμάνοι συναγείρονταν για να εκφράσουν τη λατρεία τους με θρησκευτικές τελετές, αλλά και τη δύναμη που τους έδινε η πίστη για την κατάφαση της ζωής με γλέντι και αγοραπωλησίες.

Τον καβαλάρη Άγιο που προφταίνει αμέσως στις επικλήσεις των πιστών τον σέβονταν βαθιά και τον τιμούσαν περίλαμπρα, στις εξοχές όχι μόνο οι χριστιανοί αλλά και οι μουσουλμάνοι. Άι-Γιώργη είχαν σε πρόχειρη επίκληση. «Αέριμ’ πρόφτασον!». Στις κούνιες των παιδιών τους και στην εορταστική αμφίεση των ανδρών, αυτόν είχαν φυλαχτό!

Την πίστη τους προς την ιερότητα του Θείου και τις εκκλήσεις τους προς τη δύναμή του τις φανέρωναν οι Πόντιοι με ποικίλους τρόπους στα σπίτια τους και στο ύπαιθρο. Έξω στο ύπαιθρο γύρω από τα ξωκλήσια στόλιζαν δένδρα «με ειδών - ειδών πανάκια και χρωματιστά κορδόνια, για να πάρει ο Άγιος το κακό από αυτούς και να το αφήσει πάνω στα φυτά» (έθιμο δενδρολατρείας).

Μέσα στο σπίτι ιδιαίτερη θέση είχε το εικονοστάσι.

 

 

1 - 5

6 - 8