Μουσικοχορευτική παράδοση

 

Στην ποντιακή μουσική χρησιμοποιείται συνήθως ένα μουσικό όργανο, που παίζει τη μελωδία και μερικές φορές – ιδίως τα τελευταία χρόνια – συνοδεύεται από κάποιο ρυθμικό κρουστό όργανο (κυρίως το νταούλι).

 

Κύριο μουσικό όργανο των Ποντίων είναι η κεμεντζέ και δευτερεύοντα το αγγείον, το γαβάλ(ιν) και η ζουρνά με το ταούλ(ιν). Ωστόσο το βιολί και το ούτι καταγράφονται και αυτά ως εκφραστικά μέσα των Ποντίων ορισμένων περιοχών.

 

Η μουσική σφιχτοδεμένη με το τραγούδι και το χορό αποτελούν βασικά στοιχεία της ζωής των Ποντίων. Ο δημοφιλέστερος χορός τους το τικ, μονόν ή διπλόν σε πεντάσημο ρυθμό, ακόμη, σε ποικίλους ρυθμούς (εννιάσημους, επτάσημους, δίσημους κ.ά.) πλήθος ζωηρών χορών (εικοσιένα, κοτσ’, λετσίνα, κότσαρι) με κορυφαίο τον ρωμαλέο, εκστασιακό σέρα χορόν, δίνουν πολλές εκφραστικές δυνατότητες στους Ποντίους σε περιστάσεις ατομικές και συλλογικής ζωής. Χαρακτηριστικός επίσης είναι ο ομαλός χορός το ομάλ, σε πολλές τοπικές παραλλαγές (τραπεζουνταίικον, κερασουνταίικον, καρσλίδικον κ.ά.) που συχνά συνοδεύεται από τραγούδι, άλλοτε πολύστιχο αφηγηματικό κι άλλοτε από δίστιχα δημιουργημένα για την περίσταση, έξοχα δείγματα της αυτοσχεδιαστικής ικανότητας των Ποντίων.

 

 

1 - 5

6 - 10