Βιογραφίες

Νικόλαος Δ. Λεοντίδης (1881-1942)

 

Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα το 1881, απόγονος του Δούκα Μεσοχαλδίας Λέοντος Καβασίτου. Μετά την αποπεράτωση των γυμνασιακών του σπουδών στο Φροντιστήριο Τραπεζούντας, γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1905 πήρε το πτυχίο και στη συνέχεια γράφτηκε στο Διπλωματικό Τμήμα της Σχολής των Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού, όπου το 1909 ανακηρύχτηκε διπλωματούχος.

 

Επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη ασχολείται με τη δημοσιογραφία και πολιτεύεται. Υποδεικνύεται από την επαρχία Τραπεζούντας για τέσσερις συνεχείς περιόδους υποψήφιος βουλευτής στην Τουρκική Βουλή.

 

Κατά τη διάρκεια του Βαλκανικού πολέμου το 1913 κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία κατά του καθεστώτος και κλείστηκε στις στρατιωτικές φυλακές της Κωνσταντινούπολης. Αποφυλακίστηκε με εγγύηση και αθωώθηκε καθώς δεν υπήρχαν μαρτυρίες για την ενοχή του. Τότε διέφυγε στη Ρωσία, όπου κατηγορήθηκε πάλι για συμμετοχή σε νέα συνομωσία και καταδικάστηκε ερήμην εις θάνατον από τα Τουρκικά δικαστήρια.

 

Με την κατάληψη της Τραπεζούντας από τους Ρώσους το 1916, ο Λεοντίδης εγκαταστάθηκε σε αυτή και έγινε άμεσος συνεργάτης του Μητροπολίτη Χρυσάνθου. Στόχος των δραστηριοτήτων του ήταν η εκπαιδευτική και εκκλησιαστική αυτονομία της περιοχής στα όρια του ρωσικού κράτους. Την ίδια περίοδο εκδίδει την εφημερίδα «Λόγος» και ιδρύει μαζί με άλλους το πατριωτικό σωματείο «Εθνική Ένωσις».

 

Μετά την κατάρρευση του ρωσικού μετώπου και την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από την Τραπεζούντα πήγε στη Ρωσία στα 1917 και μαζί με άλλους ξεκίνησε αγώνα για την αυτονομία του Πόντου, όπου και εκλέγεται πρώτος Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης των Ποντίων στο Βατούμ.

 

Το 1921 ήρθε στην Ελλάδα και διορίστηκε διευθυντής του υπουργείου Πρόνοιας (1922-1923) και αργότερα αντιπρόσωπος της Ελλάδας στη Μεικτή Υποεπιτροπή Ανταλλαγής Ελληνοτουρκικών Πληθυσμών.

 

Το 1932 εκλέχτηκε βουλευτής Δράμας με το Λαϊκό Κόμμα και εχρημάτισε Υπουργός Γενικός Διοικητής Θράκης επί της πρώτης πρωθυπουργίας Τσαλδάρη. Για δεύτερη φορά εκλέχτηκε βουλευτής το 1935, τώρα όμως του νομού Θεσσαλονίκης. Απεβίωσε το 1942.

 

 


Κωνσταντίνος Φωτιάδης (1887 - 1947)

 

 

Γεννήθηκε το 1887 στο Χαψίκιοϊ της επαρχίας Ροδοπόλεως. Τα πρώτα γράμματα έμαθε στο σχολείο της πατρίδας του και τις γυμνασιακές του σπουδές συμπλήρωσε στο Φροντιστήριο Τραπεζούντας. Στη συνέχεια γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε με βαθμό άριστα.

 

Επέστρεψε στον Πόντο όπου εργάστηκε ως γιατρός. Κατά τον α’ παγκόσμιο πόλεμο διεύθυνε νοσοκομείο του Ρωσικού Ερυθρού Σταυρού. Όταν ήρθε στην Ελλάδα διορίστηκε πρώτα επιμελητής του νοσοκομείου «Αγία Ελένη» και έπειτα διευθυντής του. Τη θέση αυτή κατείχε μέχρι το θάνατό του στις 5 Αυγούστου 1947.

 

Ο Κωνσταντίνος Φωτιάδης υπήρξε μέλος και της Ιατρικής Εταιρείας της Ελλάδος και του Συλλόγου Ποντίων «Αργοναύται-Κομνηνοί».

 

 


Νικόλαος Ορφανίδης (1870-1947)

 

 

Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα το 1870. Μετά την αποπεράτωση των γυμνασιακών του σπουδών στο Φροντιστήριο της πατρίδας του γράφτηκε στη Νομική Σχολή Κωνσταντινούπολης από όπου αποφοίτησε το 1895 διπλωματούχος της νομικής.

 

Επέστρεψε στην Τραπεζούντα και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα, υπήρξε μάλιστα ο πρώτος επιστημονικά καταρτισμένος διπλωματούχος δικηγόρος σε αντίθεση με τους προϋπάρχοντες Έλληνες και Τούρκους εμπειρικούς. Εξαιτίας της άρτιας επιστημονικής του μόρφωσης και της σωστής εξάσκησης του επαγγέλματος απέκτησε γρήγορα την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση των δικαστών και διοικητικών αρχών.

 

Πολύτιμες υπηρεσίες προσέφερε και στην Ελληνική Κοινότητα Τραπεζούντας ως μέλος της Δημογεροντίας και νομικός σύμβουλος της Μητρόπολης. Κατά την περίοδο της ρωσικής κατοχής της Τραπεζούντας  ο Ορφανίδης  συνεργάστηκε με τις ρωσικές αρχές ως δημαρχιακός πάρεδρος και έτσι το 1918 με την αποχώρηση του ρωσικού στρατού αναγκάστηκε να τους ακολουθήσει μαζί με την οικογένειά του φοβούμενος αντίποινα.

 

Στον Καύκασο όπου εγκαταστάθηκε εργάστηκε στην κοινωνική και εκπαιδευτική διοργάνωση των Ελλήνων του Πόντου. Διετέλεσε πρόεδρος του σωματείου Κεντρική Ένωσις Ποντίων Ελλήνων στο Αικατερινοντάρ με συνεργάτη τον γραμματέα της Ένωσης Λεωνίδα Ιασωνίδη. Κατόπιν διορίστηκε από το υπουργείο Περιθάλψεως της Αθήνας πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Περιθάλψεως του Νοβορωσίσκ. Σκοπός της Επιτροπής αυτής ήταν η περίθαλψη των απόρων Ποντίων προσφύγων στον Καύκασο με δαπάνες της Ελληνικής Κυβέρνησης.

 

Το Οκτώβριο του 1920 έφυγε από τη Ρωσία για την Κωνσταντινούπολη όπου έμεινε δύο χρόνια. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή ήλθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου διετέλεσε μέλος διαφόρων οργανώσεων, όπως της Κεντρικής Επιτροπείας για την εφαρμογή της συμβάσεως Ελληνικού Δημοσίου και Εθνικής Τράπεζας σχετικά με τη διαχείριση των εξ ανταλλαγής κτημάτων, του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου και του Δ.Σ. του Ταμείου ανταλλαξίμων κοινοτικών και κοινωφελών περιουσιών. Υπήρξε επίσης μέλος του Δ.Σ. της Επιτροπής μας. Απεβίωσε στις 19 Οκτωβρίου 1947.

 

 


Ιωάννης Δημητριάδης (1901-1947)

 

 

Γεννήθηκε στα Σούρμενα το 1901. Αφού τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στο Φροντιστήριο Τραπεζούντος και ήρθε στην Ελλάδα το 1921 γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποφοίτησε το 1926 και διορίστηκε εσωτερικός γιατρός στο νοσοκομείου Συγγρού. Παραιτήθηκε το 1938 και πήγε στο Παρίσι όπου υπηρέτησε στο νοσοκομείο Saint Louis προκειμένου να ειδικευτεί στα δερματικά νοσήματα. Επέστρεψε το 1939.

 

Η επιστημονική του δραστηριότητα υπήρξε σημαντική καθώς από φιλανθρωπικής απόψεως προσέφερε πολλά στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το ίδιο σημαντική υπήρξε και η κοινωνική του δράση. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του Ποντιακού Αναμορφωτικού Συλλόγου και ιδρυτής της Αδελφότητος Ποντίων Παγκρατίου, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος  μέχρι το θάνατό του στις 19 Αυγούστου 1947. Συμμετείχε επίσης στο Δ.Σ. της Επιτροπής μας.

 

 

Λάζαρος Θεοδωρίδης (1885-1950)

 

Γεννήθηκε στη Σινώπη το 1885. Μετά την ανταλλαγή εγκαταστάθηκε στη Δράμα, ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη Βουλευτής.

Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών.