Βιογραφίες

Σταύρος Νικολαϊδης (1892-1967)

 

Γεννήθηκε στα Αλούτζια της Νικόπολης το 1892. Συμπλήρωσε τη γυμνασιακή του μόρφωση στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και με την προστασία και τη φροντίδα του μητροπολίτη Πολύκαρπου Ψωμιάδη σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, απ’ όπου αποφοίτησε αριστούχος το 1913.

 

Εργάστηκε ως καθηγητής στην Ψωμιάδειο Σχολή Κοτυώρων και ως το 1926 δίδαξε και σε άλλα εκπαιδευτήρια της Τραπεζούντας, της Συμφερούπολης της Κριμαίας και των Αθηνών. Στη Συμφερούπολη, όπου κατέφυγε μετά το 1917, χρημάτισε και υπεύθυνος του Ελληνικού Προξενείου.

 

Με την Ανταλλαγή ήρθε στην Ελλάδα και από το 1926 ως το θάνατό του εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής νομού Καβάλας. Το 1945 διετέλεσε Υπουργός Εργασίας επί Ν. Πλαστήρα και μετέπειτα έγινε Υπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας του Θεμιστοκλή Σοφούλη (1947-1950). Η προσφορά του, ως βουλευτή και υπουργού υπήρξε γόνιμη και ευεργετική, ιδιαίτερα προς τον προσφυγικό κόσμο.

 

Εκτός από την πολιτική ασχολήθηκε και με τη συγγραφή. Δημοσίευσε κατά καιρούς πλήθος άρθρων σε εφημερίδες και περιοδικά. Ιδιαίτερα για την Επιτροπή Ποντιακών Μελετών, της οποίας υπήρξε και ιδρυτικό μέλος, δημοσίευσε το έργο «Ελενόποντος, Ηράκλεια του Πόντου», παρ. 2 του «Αρχείου Πόντου», Αθήνα 1955. Συμμετείχε επίσης και σε άλλα σωματεία όπως, «Εθνική Μνημοσύνη», της οποίας υπήρξε ιδρυτής και πρόεδρος, «Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών», ως σύμβουλος, πρόεδρος του «Συλλόγου των Φίλων της Βυζαντινής Μουσικής», αντιπρόεδρος του Ιδρύματος «Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος» στο Προκόπι Ευβοίας και βασικός παράγοντας και σύμβουλος του Πανελλήνιου Ιερού Ιδρύματος «της ιεράς μονής της Παναγίας Σουμελά». Απεβίωσε στις 15-5-1967.

 

 

Τριαντάφυλλος Μιχαηλίδης (- 1968)

 

Θερμός Πόντιος πατριώτης που προσέφερε πολλά και στην Επιτροπή μας ως μέλος του Δ.Σ. επί σειρά ετών. Υπήρξε βουλευτής Ξάνθης. Απεβίωσε στις 29-1-1968.

 

 

 

 

 

Θεόδωρος Φωτεινόπουλος (1904-1973)

 

Γεννήθηκε στην Τρίπολη του Πόντου το 1904 όπου και διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών ήρθε στην Ελλάδα και το 1923 διορίστηκε δάσκαλος στο Δημοτικό Σχολείο Χειμάρρου Σερρών. Όντας ανήσυχο πνεύμα και δίψα για γράμματα, μπήκε κατόπιν διαγωνισμού στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης από το οποίο αποφοίτησε με άριστα και το 1937 έγινε Επιθεωρητής Στοιχειώδους Εκπαιδεύσεως. Κατόπιν το 1949 έγινε Γενικός Επιθεωρητής και το 1955 με υποτροφία από το Πανεπιστήμιο Wayne του Ντητρόιτ ειδικεύτηκε σε θέματα διοίκησης και εποπτείας. Το 1956 έγινε δ/ντής Στοιχειώδους Εκπαιδεύσεως του Υπ. Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Τον ίδιο χρόνο δημοσίευσε το σύγγραμμά του «Η εκπαίδευσις εις τας Ηνωμένας Πολιτείας» και το 1961 μετέφρασε το έργο του καθηγητή του Παν/μίου της Σορβόννης Henri Irenee Marrou «Ιστορία της Εκπαιδεύσεως κατά την Αρχαιότητα». Άρθρα και μελέτες τους κοσμούσαν κατά καιρούς τις στήλες των εφημερίδων και περιοδικών. Γνώριζε πολύ καλά τη γαλλική, αγγλική και γερμανική.

 

Διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Παιδαγωγικής Εταιρείας, του Αμερικάνικου Συνδέσμου Σχολικής Διοίκησης, του Δ.Σ. του Παπάφειου Ορφανοτροφείο, της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας, του Δ.Σ. Επιτροπής Μνήμης του Ελληνικού Πόντου, της Επιτροπής Ποντιακών Θεατρικών Έργων καθώς και της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών. Τον χαρακτήριζε υψηλό αίσθημα ευθύνης και συναίσθηση του υπηρεσιακού και κοινωνικού του καθήκοντος. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 14.2.1973.

 

 


Άγγελος Λεπτουργός (1912-1973)

 

 

Γόνος επιφανούς Ποντιακής οικογένειας ο Άγγελος Λεπτουργός γεννήθηκε το 1912 στην Κερασούντα. Με την Ανταλλαγή των πληθυσμών ήρθε στην Αθήνα με τους γονείς του σε ηλικία 10 ετών. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε το 1934 και το 1935 διορίστηκε Δικηγόρος παρά Πρωτοδίκαις Αθηνών και στη συνέχεια προήχθη σε Δικογόρον παρ’ Εφέταις και Αρείω Πάγω, διακριθείς για την ευσυνείδητη άσκηση του λειτουργήματός του.

 

Το 1965 διορίστηκε Νομικός Σύμβουλος του Οργανισμού εκδόσεως βιβλίων του Υπ. Παιδείας. Υπηρέτησε τη θητεία του ως Έφεδρος Αξιωματικός Πεζικού και υπήρξε πολεμιστής της ζώνης των πρόσω τόσο κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο 1940-41 όσο και κατά τον συμμοριτοπόλεμο 1946-49, όπου διακρίθηκε για την τόλμη, την αυταπάρνηση και την υψηλή συναίσθηση του καθήκοντος.

 

Η αγάπη του προς τους συμπατριώτες και τους συνανθρώπους του τον έφερε μέλος του Συλλόγου Ποντίων «Αργοναύται-Κομνηνοί» και επίλεκτο μέλος της Επιτροπής μας για ολόκληρη 30ετία, στην οποία υπήρξε και άμισθος Νομικός Σύμβουλος.  Απεβίωσε στο Λονδίνο στις 10.10.1973 και η σωρός του ετάφη στο Νεκροταφείο Βύρωνα στις 14.10.1973.

 

 


Ιωάννης Περβανίδης (1905-1970)

 

 

Γεννήθηκε στο Τσόρουμ το 1905. Το 1918 πήγε στην Κωνσταντινούπολη όπου μπήκε ως οικότροφος στο σπίτι του δ/ντή της Σχολής κ. Παπαδόπουλου στο Μακροχώρι Κων/πολης και αφού αποφοίτησε εισήχθη κατόπιν στο γυμνάσιο Γαλατά της Κων/πολης.

 

Το 1922 με την Ανταλλαγή ήρθε στην Αθήνα με την οικογένειά του και εφοίτησε στην Εμπορική Σχολή Μεταξά, όπου πήρε πτυχίο με πολλούς επαίνους. Μετά την αποφοίτησή του καθώς ήταν ανήσυχο και δημιουργικό πνεύμα, ίδρυσε το Σύνδεσμο «Νέων Μικρασιατών». Υπήρξε πρόεδρος της Λέσχης Κωνσταντινουπολιτών στη Νέα Φιλαδέλφεια, όπου ίδρυσε νυκτερινή  εμπορική σχολή για τους εργαζόμενους και άπορους νέους. Επίσης ήταν πρόεδρος και μέλος του Συλλόγου Ποντίων «Αργοναύται-Κομνηνοί», στον οποίο εργάστηκε με ζήλο και αγάπη για την πρόοδο του συλλόγου και των συμπατριωτών του. Κατά την κατοχή προσέφερε με δική του πρωτοβουλία και δική του οικονομική ενίσχυση συσσίτιο σε 200 περίπου άπορα παιδιά με τη βοήθεια του συλλόγου. Κατά τη διάρκεια επίσης της Κατοχής ενίσχυσε ηθικώς και υλικώς ομάδες της εθνικής αντίστασης.

 

Εχρημάτισε αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών, προεδρεύοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσάνθου.

 

Υπήρξε ανθρωπιστής, φλογερός και ενθουσιώδης πατριώτης. Εργάζονταν με πάθος και πολλές φορές σε βάρος της δικής του περιουσίας για να βοηθήσει όποιον είχε ανάγκη. Υπήρξε αληθινός χριστιανός και στο πνεύμα και στην ψυχή. Απεβίωσε τον Αύγουστο του 1970.